1.7 Wat ik niet weet…..

1.7 Wat ik niet weet…

Sil Hol, systeemtherapeut Parnassia
Andrea Kolijn, incidentencoördinator gemeente Rotterdam

Door invullijstjes ontstaat een (onterecht) gevoel van zekerheid, maar wordt niet meer gekeken naar wat echt nodig is.

Samenvatting

Een 3 jarig kind werd in 2016 in een zeer verwaarloosde woning vastgebonden in bed  aangetroffen. Al vanaf de zwangerschap was de moeder met zware psychische problemen in beeld. Ondanks meerdere meldingen en verschillende betrokken partijen duurde het toch  vier jaar voor er werd ingegrepen. Hoe kan dat? De deelnemers werd gevraagd niet te oordelen, wel vragen te beantwoorden. Waarom zijn bepaalde beslissingen genomen? Wat had anders gekund? Wat hield de betrokkenen tegen om te handelen? Wie was verantwoordelijk en wat als het jouw casus was?

De gezamenlijke conclusie was dat samenhang binnen de hulpverlening ontbrak en beslissingen werden genomen op basis van halve informatie, verwachtingen en aannames. Ondanks ingerichte controlemechanismen en gevolgde protocollen.
Het advies: Ga de samenwerking met elkaar aan en ga niet uit van aannames dat de ander wel zal doen wat je verwacht dat deze zal doen. Werkdruk mag geen reden zijn om niet samen te werken en te kijken wat nodig is voor het kind. Het gaat ook om houdingsaspect: als je bewust bent van wat je doet, informatie deelt en handelt naar wat nodig is hoeft dat geen extra tijd te kosten.