Een paniekstoornis gaat gepaard met meerdere paniekaanvallen en de voortdurende angst over het krijgen van een volgende aanval.
Volgens het diagnostisch classificatiesysteem DSM-IV is er sprake van een paniekaanval als iemand minstens 4 van de volgende verschijnselen vertoont [1]:
- hartkloppingen
- zweten
- opvliegers of koude rillingen
- trillen of beven
- duizeligheid
- ademnood
- pijn op de borst
- misselijkheid of buikklachten
- gevoel van onwerkelijkheid of los van zich zelf te staan
- angst om gek te worden of de zelfbeheersing te verliezen
- de angst om dood te gaan
- verdoofde of tintelende gevoelens.
Mensen met een paniekstoornis hebben meerdere paniekaanvallen zonder duidelijke reden, en hebben er minstens nog 1 maand na een aanval last van de volgende symptomen[1]:
- Voortdurende ongerustheid over het krijgen van een volgende aanval.
- Bezorgdheid over de gevolgen van een aanval.
- Afwijkend gedrag, bijvoorbeeld het vermijden van bepaalde plaatsen en situaties.
Uitgebreide informatie over de diagnostiek van de paniekstoornis en het DSM-IV-classificatiesysteem, vindt u in de Multidisciplinaire Richtlijn Angststoornissen.
Paniekstoornis met en zonder agorafobie
- De helft van de mensen met een paniekstoornis heeft ook last van agorafobie.
- Iemand die last heeft van agorafobie gaat bepaalde situaties of plaatsen uit de weg, uit angst voor een nieuwe aanval [1]. Zij vermijden bijvoorbeeld grote groepen mensen. Of vermijden naar plaatsen waar ze niet snel weg kunnen komen zoals in de trein, de bus of het vliegtuig. Ook vermijden mensen met agorafobie bruggen, tunnels of plaatsen ver van huis.
- Agorafobie werd vroeger ook wel pleinvrees, straatvrees, ruimtevrees of engtevrees genoemd.
