Waarom is het moeilijk om de bipolaire stoornis adequaat vast te stellen? Is er sprake van onderbehandeling? De rapportage van drie wetenschappelijke onderzoeksprojecten naar de bipolaire of manisch-depressieve stoornis (MDS) draait om de verbetering van de opsporing van MDS. Na een inleiding over kenmerken en behandeling van MDS beschrijft het eerste deelonderzoek het voorkomen van de ziekte (life-time prevalentie is 1 à 2%) en de gevolgen in termen van ziekteverzuim, kwaliteit van leven en zorggebruik. Vroegtijdige herkenning is het grote struikelblok. Dat ligt aan het ziektebeloop, aan het niet of laat hulp zoeken en soms aan comorbiditeit. Zo zijn manische episoden met psychotische kenmerken vaak moeilijk van andere psychotische stoornissen te onderscheiden. Ook worden depressieve mensen te weinig gevraagd naar eventuele voorafgaande (hypo)manische perioden (de toetssteen voor het stellen van de diagnose). Gevolg is dat zo’ drie op de vier Nederlanders met MDS te weinig profiteren van de bestaande (goede) behandelmethoden. Er zit gemiddeld ruim twaalf jaar tussen de eerste symptomen en de definitieve diagnose van MDS (ziektebeloop groep Nederlandse patiënten). Wel wordt bij de jongere patiënten de diagnose gemiddeld een stuk eerder gesteld dan bij patiënten uit de oudere cohorten. Hoe vroeger het contact met een hulpverlener, hoe minder vertraging bij diagnose en behandeling, hoe meer leed wordt voorkomen. Het laatste onderzoek richt zich op de herkenning van MDS in de praktijk. De studie inventariseert de belemmeringen voor snelle herkenning per zorgechelon en geeft veel praktische aanbevelingen om die aan te pakken. Zo kunnen de alertheid op de ziekte en de diagnosestelling door de huisarts bijvoorbeeld worden verbeterd door zorgvuldige (hetero)anamnese en meer informatie in de opleiding.
Hoe bruikbaar is dit product:
laatst bijgewerkt: 19-05-2010
Copyright © 2012 Trimbos-instituut
