Ontwikkeling van een schizotypische persoonlijkheidsstoornis is voor een groot deel genetisch bepaald. Omgevingsfactoren kunnen bepalen of de stoornis zich wel of niet openbaart.
Het gaat vermoedelijk om een samenspel van psychologische, biologische en omgevingsfactoren. Een veronderstelling is dat de stoornis een subklinische vorm van schizofrenie is. [28] Hersenafwijkingen bij de schizotypische persoonlijkheidsstoornis lijken op die bij schizofrenie. [99-101] Veel mensen met schizofrenie hebben voorafgaand schizotypische kenmerken.
Bij iemand met een schizotypische persoonlijkheidsstoornis is de werking van neurotransmitters (die communicatie tussen cellen in het zenuwstelsel verzorgen) ontregeld. [95; 96] Het gaat vooral om dopamine. Dopamine is belangrijk voor denken, waarneming en motoriek. Overmatige activiteit van dopamine kan tot psychotische symptomen leiden, zoals magisch denken en illusies. [97; 98]
Risicofactoren zijn:
Erfelijkheid
- De stoornis is voor een groot deel erfelijk bepaald.
Demografie
- De stoornis komt vaker voor bij mannen dan bij vrouwen. [54; 61] Dit sekseverschil wordt echter niet altijd gevonden. [62]
Individuele kwetsbaarheid
- De genen die bij een schizotypische persoonlijkheidsstoornis een rol spelen, spelen zeer waarschijnlijk ook een rol bij schizofrenie. [29-32; 38; 40; 47; 63-65] Onduidelijk is om welk gen het gaat. [45]
Omgevingsfactoren
- Omgevingsfactoren lijken een minder belangrijke rol te spelen. [28] Wel zijn er aanwijzingen dat mensen met een schizotypische persoonlijkheidsstoornis meer traumatische gebeurtenissen en vaker lichamelijk- en seksueel geweld hebben meegemaakt. [49; 70; 71]
- De kans om schizofrenie te ontwikkelen zou worden vergroot bij stressvolle ervaringen. Ontbreken stressvolle ervaringen, dan blijft de erfelijke gevoeligheid beperkt tot het ontwikkelen van een schizotypische persoonlijkheidsstoornis. [2; 60; 72; 73]
