Het belangrijkste kenmerk van een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) is een verstoring van bewustzijn, herinnering, identiteit of waarneming van de omgeving.
De dissociatieve identiteitsstoornis heeft hiernaast de volgende kenmerken:
- Verstoring heeft geen organische oorzaak, zoals hersenletsel of een visuele handicap
- Verstoring kan vanuit het niets of geleidelijk ontstaan
- Verstoring kan zowel chronisch als tijdelijk zijn.[3]
De dissociatieve identiteitsstoornis heette vroeger de meervoudige persoonlijkheidsstoornis (MPS). De dissociatieve identiteitsstoornis is een omstreden stoornis.[2]
Er is weinig systematisch onderzoek gedaan naar de dissociatieve identiteitsstoornis gedaan. Kennis over de stoornis is vooral gebaseerd op klinische observaties (gevalsstudies) en onderzoek onder opgenomen psychiatrische patiënten.[1]
