Het belangrijkste kenmerk van een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) is een verstoring van bewustzijn, herinnering, identiteit of waarneming van de omgeving.
De dissociatieve identiteitsstoornis heeft hiernaast de volgende kenmerken: [3]
- verstoring heeft geen organische oorzaak, zoals hersenletsel of een visuele handicap
- verstoring kan vanuit het niets of geleidelijk ontstaan
- verstoring kan zowel chronisch als tijdelijk zijn
De dissociatieve identiteitsstoornis heette vroeger de meervoudige persoonlijkheidsstoornis (MPS).
De dissociatieve identiteitsstoornis is een omstreden stoornis.[2]
Er is weinig systematisch onderzoek gedaan naar de dissociatieve identiteitsstoornis.
Kennis over de stoornis is vooral gebaseerd op klinische observaties (gevalsstudies) en onderzoek onder opgenomen psychiatrische patiënten.[1]
