Vrijwel alle instellingen houden zich bezig met het realiseren van de wensen van hun cliënten op de verschillende levensgebieden. Dat gebeurt in veel gevallen echter niet op een systematische manier. In de meeste instellingen wordt de functie van werkbegeleiding nog onvoldoende benut; mogeljk biedt een betere invulling daarvan kansen om de kwaliteit van de rehabilitatie te verbeteren.
De implementatie van rehabilitatie bij ouderen vergt een cultuuromslag van zowel hulpverleners als cliënten. Van beide partijen wordt een verhoging van hun ambitieniveau verlangd; van de hulpverlening om te blijven zoeken naar latente wensen bij hun cliënten, en van de oudere cliënten zelf om ondanks hun leeftijd en mogelijk lange carriere in de GGZ zich te laten verleiden tot deelname aan activiteiten en cursussen. Specifieke rehabilitatiecursussen voor ouderen zouden zich vooral op deze vaardigheden moeten richten; dat wil zeggen op exploreren, motiveren, verleiden en onderhandelen. De toepassing van life review technieken zou hierbij een hulpmiddel kunnen zijn.
Op de levensgebieden wonen, dagbesteding en sociale contacten onderscheiden de wensen van ouderen zich niet wezenlijk van die van volwassenen; het enige verschil is dat hun wensen vaker in termen van behoud dan van ontwikkeling worden geformuleerd (bv behoud van zelfstandigheid op het vlak van wonen). Op deze gebieden hoeven daardoor geen aparte prestatie-indicatoren voor de rehabilitatie van ouderen ontwikkeld te worden.
Bij de lichamelijke verzorging denkt men vooral aan wassen en nog nauwelijks aan ouderdomskwalen.
De reguliere ouderenzorg biedt niet voor alle ouderen met ernstige psychische problemen een oplossing. Er blijft daarom behoefte aan woonvoorzieningen onder regie van de GGZ.
Bron: Monitor Geestelijke Gezondheidszorg Ouderen, Trimbos-instituut. 2006.
