De Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO) is een kaderwet over de verantwoordelijkheden van gemeenten op het gebied van zorg en welzijn. Die verantwoordelijkheden worden omschreven in negen ‘prestatievelden’. Gemeenten zijn verplicht op elk van die prestatievelden adequate voorzieningen in het leven te roepen. Hoe zij dat doen en hoe die voorzieningen er precies uitzien, mogen zij zelf bepalen. Burgers kunnen aan de WMO geen individuele aanspraken op specifieke zorg- of welzijnsvoorzieningen ontlenen.
De volgende ‘prestatievelden’ van de WMO zijn relevant voor mensen met psychische problemen:
- het bevorderen van deelname aan het maatschappelijk verkeer
- voorzieningen voor behoud van zelfstandigheid
- informatie, advies en cliëntondersteuning
- ondersteuning mantelzorgers
- openbare GGZ
- maatschappelijke opvang
- ambulante verslavingszorg
Trends
- De WMO is een samenvoeging van de vroegere Welzijnswet, de Wet Voorzieningen Gehandicapten en onderdelen van de AWBZ. De wet werd op 1 januari 2007 van kracht. De WMO wordt door gemeenten vooral gebruikt als nieuw financieringskader voor reeds bestaande gemeentelijke voorzieningen en een deel van de vanuit de AWBZ overgehevelde voorzieningen.
- Mensen met psychische handicaps zijn volgens onderzoekers (nog) weinig in beeld bij de nieuwe WMO. Behalve in de grote steden, in het kader van de oggz. Cliëntenorganisaties proberen hier verandering in te brengen. Onbekend is hoeveel mensen met psychische problemen exact gebruik maken van WMO-voorzieningen en hoe dat aantal zich ontwikkelt.
- Wel bekend is dat circa 2 % van de totale uitgaven van ggz-instellingen wordt gefinancierd vanuit de WMO. Daarbij gaat het vooral om voorzieningen voor openbare ggz. Voor een deel van de vanuit de AWBZ naar de WMO overgehevelde ggz-budgetten hebben gemeenten andere dan ggz-bestemmingen gekozen.
