De GGZ is op dit moment grotendeels regionaal geordend. Brede GGZ-instellingen verzorgen ieder voor een eigen regio het grootste deel van de geestelijke gezondheidszorg. Deze ordening is mede het gevolg van het overheidsbeleid van de afgelopen decennia. Dat beleid is gericht geweest op het realiseren van een regionaal geïntegreerde GGZ. Toegankelijkheid en continuïteit van zorg waren belangrijke motieven voor dit beleid.
In de afgelopen jaren is deze visie bijgesteld. De GGZ is volgens de overheid teveel verkokerd geraakt. In de meest recente beleidsvisie bepleit het Ministerie dat de GGZ zich niet meer als zelfstandige sector profileert maar aansluiting zoekt bij onder andere de somatische gezondheidszorg, de huisarts, het maatschappelijk werk, de maatschappelijke opvang, jeugdzorginstellingen, thuiszorg, verzorging- en verpleeghuizen, bedrijfsleven, onderwijs en gemeenten. In het kader van de WMO wordt aan gemeenten een belangrijke regierol in de verschillende zorgnetwerken toegekend.
Trends:
- Een groeiend aantal GGZ-instellingen zoekt bestuurlijke aansluiting bij andere sectoren, bijvoorbeeld de somatische gezondheidszorg en de thuiszorg.
- De mate waarin gemeenten hun regierol oppakken, loopt sterk uiteen. Mensen met psychische problemen zijn bij grote gemeenten beter in beeld dan bij de kleinere gemeenten. Aandacht van gemeenten voor mensen met psychische problemen is er vooral in het kader van openbare GGZ en overlastbestrijding.
- De spreiding van de financiering leidt tot signalen over een aantal nieuwe knelpunten: de financiering van integrale langdurige GGZ en onduidelijke verantwoordelijkheden bij de ondersteuning van de maatschappelijke participatie van mensen met psychische problemen.
